Ξένα έντυπα Δημοσιεύσεις στο πολύγλωσσο περιοδικό "Poetry Leaves" του Anwer Ghani, Ιράκ   Σ’ αγαπώ (Ψηφίδες, 2022), 14-2-2026) Ανακηρύχθηκε Poem of the week Valentin’s Day «Σ’ αγαπώ, πόσο σ’ αγαπώ» είπες, και η αλφαβήτα ολόκληρη από του ΑΓΑΠΩ το Α ως το Ω του λέξεις μικρές, μεγάλες έπλασε που αναιώνια την αγάπη υμνολογούνε. Όλα τα γράμματα, κεφαλαία και μικρά, στης αγάπης την υπηρεσία αφοσιωθήκανε, ξεχωριστές φρασούλες έπλεξαν περίτεχνα που μέσα τους όλες οι άνοιξες ανθίσαν. Όλες οι άνοιξες, μα και τα καλοκαίρια τα ζεστά και τα παράφορα και τα φθινόπωρα με τις δροσιές και τα πολλά καλούδια και οι χειμώνες οι ανεμόδαρτοι στην αναμμένη εστία ζεσταθήκανε και της γλυκιάς αγάπης δεηθήκαν. Από το Α ως το Ω του ΑΓΑΠΩ κάθε ΑΓΑΠΗ της ζωής μου περιέκλεισα, με λέξεις και αισθήματα την έντυσα και μέσα της σαν σε κουκούλι μεταξιού όλα τ’ αγαπημένα τοποθέτησα.   Της Αφροδίτης (Λέξεις, 2024), (6-2-2026)   Αφροδίτη, του Έρωτα, της Ομορφιάς θεά, πώς έγινε κι οι άνθρωποι της εποχής τόλμησαν κι έβαλαν στη θέση σου άγιο, που απ’ αγγίγματα ερωτικά τίποτα δεν γνωρίζει; Πέμψε τον Έρωτα στη γη μ’ ολόγιομη φαρέτρα από σαΐτες! Να σαϊτέψει αδέσποτες καρδιές, γλυκές λαβωματιές να τους χαρίσει κι αυτές στις χάρες του να δεηθούν, στην αγκαλιά του να λιγοθυμήσουν. Θεά αιθέρια, επέστρεψε! Δείξε στον έρμο κόσμο τι ’ναι Ομορφιά, Έρωτας τι ’ναι! Από την πλάνη τις ψυχές τους και το πνεύμα ελευθέρωσε, τι ο θείος Έρωτας, αρχέγονος και γενεσιουργός, δεν είναι πρέπον έτσι να λατρεύεται.    Αναζήτηση, (13-2-2026) Poetry Leaves Τεύχος 2 Βιβλίο 1071199     Έψαυες τρυφερά τα πέταλα των γιασεμιών, αναζητώντας το φως, κι αυτό, στ’ άρωμά τους κρυμμένο, ανακαλούσε μνήμες αρχέγονες κι αγάπες μακρινές, σαν εκείνες που, όταν τις ζεις, λες πως άξιζε μόνο γι’ αυτές να ζήσεις. Κι εκεί, στο ψιθύρισμα των φύλλων και στο πετάρισμα των πουλιών, μυστικές φωνές μηνύματα σου φέρνανε και ξυπνούσε η ψυχή, αναζητώντας μια αγάπη διαλεχτή που μέσα σου βαθιά κατοικούσε. Και τότε άστραψε το φως κι όλα γύρω έλαμψαν κι η χαρά πρόβαλε, για να ράνει με μύρα κάθε πόνο.   Ικεσία (ανέκδοτο), τεύχος 3ο, 12 Μαρτίου 2026 file:///C:/Users/User/Downloads/Poetry%20Leaves%20Issue%203.pdf Άκου με, Ειρήνη, θεά θαλερή, κόρη του Διός και της Θέμιδος, σεπτή αδελφή της Ευνομίας και της Δικαιοσύνης, γλυκιά, βαθύπλουτη και πλουτοδότρα. Ως μάνα στοργική της Γης τη βούληση των φιλοπόλεμων μετάτρεψε, τις φονικές μηχανές του Άρη εκδίωξε και ειρήνη, ευημερία κι ευδαιμονία στο γένος των θνητών κόμισε. Έτσι, τιμώντας το, κι εσύ τιμή απ’ αυτό θα λάβεις! Θα σε υμνεί αιώνια για τα έργα σου, μ’ ανόητο μένος στο κακό δεν θα χιμά, μακριά του θα κρατεί τον πόλεμο και λογικά και με σημαία το δίκιο θενά ζει κοντά σου πάντα. Άκου με, θεά Ειρήνη, άκου με…    Χρόνο δώσε   Theme: Any original poem for the Scribble Contest, του Poetry Leaves Έλαβε Certificate of appreciation – Poetry Leaves - Scribble Contest Το δέμα, που από μακριά ένα πρωινό της άνοιξης ο ταχυδρόμος φέρνει, μην σπεύδεις να μάθεις τι κρύβει μέσα του και στην ευνόητη αγωνία σου χρόνο δώσε. Γιατί φτάνει κάποτε ένα δέμα απρόσμενο που θα ’θελες ποτέ να μην το ’χες ανοίξει! Γιατί η σημειολογία του ευτελούς περιεχομένου του μπορεί συθέμελα να κλυδωνίσει μνήμες κι αγάπες που αείζωες πως ήτανε θαρρούσες. Γιατί τα εντός του, με την βαρύγδουπη σιωπή τους, μπορεί εκκωφαντικά να σου μηνύσουν πως τίποτα στα εγκόσμια δεν ζει αιώνια. Γιατί… Χρόνο, λοιπόν, δώσε στην αγωνία σου.   Αχαριστία (Χαρμολῦπες, 2018) Poetry Leaves, τεύχος 5o, σ. 133. https://drive.google.com/drive/folders/1JN5jqhEVulpp66E0y9WvrmGpltxBBIc9 Το βιός του όλο με δικαιοσύνη διεμοίρασε! Γέρων άνθρωπος, τι το χρειαζόταν; Μόχθος δικός του εκ βαθέων χαρίστηκε! Δικός του μόχθος, να τον χαίρονται δικοί του! Ερημίτης πια κι ανήμπορος - σε ώρες που τα πάντα γύρω ησυχάζουν – την απροσμέτρητη αγνωμοσύνη συλλογίζεται μεμφόμενος τον εαυτόν του εις μάτην! Της μοναξιάς αδέλφι αξετίμητο, κάθε που με φως τον κόσμο η μέρα λούζει, προσμένει στου παραθύρου τον υαλοπίνακα μορφή αγαπημένη να προβάλει, ακούει στον δρόμο βήματα περαστικών, όμως στη θύρα του μήτε ένα φτάνει. Θλιβεροί επιλήσμονες τα τέκνα του την πατρική περιουσία απολαμβάνουν μα, στο κατώφλι του γέρου πατέρα τους με καμιά αφορμή δεν φθάνουν.   Ούτε φωνή,… (Χαρμολύπες, σ. 30) Poetry Leaves , Issue 6, Απρίλιος 2026 Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση! Μέρες τώρα ούτε ακρόαση, ούτε φωνή! Χρειάζεται έγνοια, καρδιάς μεγαλοσύνη κι αγάπη με επίγνωση, για να επιθυμείς της φωνής ήχους που του άλλου το πρόσωπο εικονίζουν, που το βλέμμα του λαχταρούν, που το στόμα του νοερά φιλούν, που… Γι’ αυτό μέρες κι άλλες θα ’ρθουν που από συνήθεια, σχεδόν τελετουργικά, αλλά χωρίς καμία προσδοκία, χωρίς θλίψη καμιά, την ίδια φράση θα επαναλαμβάνεις. Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση! Θα ’χεις, όμως, με τον καιρό εννοήσει πως οι φωνές, όσων αληθινά σε νοιάζονται και σ’ αγαπούν, έρχονται και ξανάρχονται κάθε που η ψυχή τις κράζει και δίχως ήχο τις ακούς.                                                                 I Love You “I love you, how much I love you,” you said, and the entire alphabet from the A of LOVE to its Ω shaped small and great words that eternally hymn love. All the letters, capitals and small, dedicated themselves to love’s service, weaving delicate little phrases within which all the springs blossomed. All the springs, and the summers too - the warm, the passionate - and the autumns with their dews and countless little treats, and the winters, whipped by wind, found warmth by the glowing hearth and prayed for sweet love. From the A to the Ω of LOVE I enclosed every love of my life, clothed it with words and feelings, and within it, like a silken cocoon, I placed all that I hold dear.     Of Aphrodite Aphrodite, goddess of Love, of Beauty, how did it happen that people of this age dared to place in your stead a saint, who of erotic touch knows absolutely nothing? Send Love down to earth with a full quiver of arrows! To pierce unclaimed hearts, to grant them sweet wounds, and have them pray for his grace, to faint within his embrace. Ethereal goddess, return! Show the forsaken world what Beauty is, what Love is! From delusion set free their souls and spirit, for divine Love, primeval and life-giving, is not meant to be worshipped this way.   Seeking     You caressed the jasmine petals with gentle hands, seeking the hidden light that lingered in their scent - light that stirred ancient memories and loves long past, the kind that make you feel life itself was meant only for their sake. In the whisper of leaves, in the delicate flutter of birds, secret voices carried messages to your soul, awakening it, longing for a love chosen, dwelling quietly in your depths. Then, suddenly, the light shone, and all around you glimmered; joy rose like a gentle tide, ready to anoint every ache with its sacred balm.     Supplication Hear me, O flourishing Peace, daughter of Zeus and Themis, revered sister of Eunomia and Justice, sweet, deep-rich, and bestower of abundance. Like a nurturing mother of the Earth, you turned the will of the warlike aside, banished the deadly engines of Ares, and brought to humankind peace, prosperity, and blessed well-being. Thus, honoring you, so too shall honor be yours! Forever your deeds shall be sung, foolish malice shall not assail them, war shall keep its distance, and Reason, bearing the standard of right, shall dwell always close to you. Hear me, O goddess Peace, hear me…     Give Time Give time to the parcel that comes from afar one spring morning carried by the postman. Do not rush to uncover its secrets; let your anxious heart linger—give it time. For sometimes a parcel arrives so unexpected that you wish you had never opened it at all. For the meaning hidden in its humble contents can shake to the foundations memories and loves you once thought eternal. For what it holds within, in its solemn, weighty silence, may thunder forth to tell you that nothing in this world truly lasts forever. So… Give time, give time to your anxiety.     Ingratitude He shared his life’s wealth with perfect justice! An old man, who needed it? His toil, given from the depths! Let those he loved now enjoy its fruits! A hermit now, frail and powerless, - In the quiet hush of passing hours - he contemplates boundless ingratitude, blaming himself in vain! Loneliness, his constant twin, greets each morning’s light. He waits by the windowpane for a beloved face to appear, hears footsteps on the street, yet none come to his door. His heedless children, forgetful, feast upon the patrimony of their father, but never cross the threshold of the aged man who bore them.       Neither a Voice, … Neither a voice, nor a reply! For days now, neither a reply, nor a voice! It takes tenderness, a largeness of heart, and a knowing love, to long for the sounds of a voice that conjure the other’s face, that long for their gaze, that kiss their lips in the mind, that… And so more days will come when, out of habit, almost as a ritual, yet without any expectation, without the slightest sorrow, you will repeat the same phrase: Neither a voice, nor a reply! Yet with time you will come to understand that the voices of those who truly care for you and truly love you come and return again whenever the soul calls out to them, and you hear them even without a sound.                                                                     . . .